Het slechte nieuws, ongeneeslijke kanker, hebben ze al gehad. Nu proberen Rob, Rein, Tilly, Ben en Marian in de spreekkamer van de oncoloog hun situatie onder ogen te zien. Samen met mensen die hun na staan en met wie ze, wanneer het einde dichterbij komt, hun gevoelens delen.
Wat eerst nog onwerkelijk lijkt, wordt steeds concreter. De eerste vragen gaan over behandelingen en natuurlijk: hoe lang nog? Na verloop van weken en maanden daalt de realiteit steeds meer in. Er zijn mee- en tegenvallers. Hoe lang houd je hoop, en wanneer kies je ervoor om de tijd die je nog rest te omarmen? En wat wil je nog? Dat kan een grote reis zijn om familie nog een keer te zien, of, ondanks afnemende energie, simpelweg dapper volhouden de gewone dingen te blijven doen. De oncoloog toont zich een meevoelende gesprekspartner maar kan weinig zekerheden bieden.De vijf spreken recht in de camera, die de positie van de arts inneemt. Het maakt de kijker deelgenoot van de intimiteit van de situatie. Het is een minimalistische, heldere en onsentimentele vorm, met af en toe een zwijgend moment of een troostende arm om de schouder. Ontroerend en eerlijk.